• 1299 – 1922: Het Ottomaanse Rijk is heerser over onder andere het huidige Palestina. In Europa waren vanaf de middeleeuwen tot aan midden van de 20ste eeuw (soms heftige) Jodenvervolgingen met als absoluut dieptepunt de Holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de Arabische landen werden de Joden over het algemeen gerespecteerd en niet vervolgd. Dat was zeker het geval in Palestina waar Moslims, Christenen en Joden vreedzaam naast elkaar woonden
• 1917 Balfour Declaration: Brits minister van Buitenlandse zaken Arthur James Balfour schrijft op 2 november aan de bankier Walter Rothschild bestuurslid Zionistische beweging:

‘ De Britse regering staat positief tegenover de stichting in Palestina van een nationaal tehuis voor het volk van de Joden en zal haar uiterste best doen het voornemen mogelijk te maken. Met inachtneming van de burgerlijke en religieuze rechten van plaatselijke niet-Joodse gemeenschappen’.

Op geen enkele wijze werd toen met die plaatselijke gemeenschappen, ruim 900.000 Palestijnen, overlegd!

• 1922: Door de houding tijdens de Eerste Wereldoorlog van het Ottomaanse Rijk, werd dit rijk bij de Vrede van Versailles opgesplitst in mandaatgebieden van Engeland en Frankrijk. Palestina werd door de Volkenbond (voorloper Verenigde Naties) aangewezen als Brits mandaatgebied: een kolonie van het Verenigd Koninkrijk.
• 1947: Britten geven mandaatgebied Palestina terug aan de Verenigde Naties. De VN (Verenigde Naties) besluit tot een verdelingsplan voor Palestina: 1. Een staat voor de Joden dat 54% van het grondgebied was. Een staat voor de Palestijnen.  3. Jeruzalem en omgeving worden onder internationaal gezag geplaatst.
• 1948: De Nakba: (‘De Catastrofe’) Joods / Zionistische terroristische groeperingen Irgun, Stern en Hagana, waren al vanaf 1947 bezig met verdrijven en vermoorden van de Palestijnen. Grote etnische zuivering: 13.000 doden en 750.000 Palestijnen worden uit hun huizen verdreven (Op een totaal van 1,4 miljoen). Met de generaties afstammelingen van hen bedraagt dit aantal thans 6 miljoen. Zij hebben geen recht op terugkeer! 530 Palestijnse dorpen werden vernietigd. Naast de genoemde Joods / Zionistische beweging is er ook een grote Christelijk / Zionistische beweging (alleen al in de VS, 10 miljoen) die de staat Israël klakkeloos ondersteunt op basis van hun interpretatie van Bijbelteksten.
• 14 mei 1948: David Ben Goerion roept staat Israël uit en wordt de eerste president. De Zionisten veroveren nog 24% van het Palestijnse grondgebied zodat de staat Israël nu 78% van het oude Palestina omvat tegen slechts 25% aantal mensen van Joodse komaf. In 1900 was het percentage 4%.
• 1948: Resolutie 194 van Verenigde Naties. De verdreven Palestijnen en hun nakomelingen hebben recht op terugkeer naar hun voormalige woonplaatsen. Tot op heden weigert Israël dit recht op terugkeer te erkennen. Terwijl Israël wel toestaat (zelfs aanmoedigt) dat miljoenen Joden vanuit de hele wereld naar Israël immigreren en gaan wonen in de dorpen en steden waar de oorspronkelijke Palestijnse bevolking is verdreven. Soms zelfs in hun huizen. 

• 1967: de zesdaagse oorlog: Israël verovert de Gazastrook, van Egypte de Sinaï, van Jordanië de Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem en van Syrië de Golanhoogten. Israël heeft zich nu 100% van Palestina toegeëigend. De bezetting van de Palestijnse Gebieden is een feit. De Israëlische bezetting is sindsdien niet meer opgeheven. De Palestijnse gebieden en bevolking staan onder bewaking en scherp toezicht van de bezetters. Juridisch vallen de Palestijnen onder het Israelisch militair recht. Door nieuwe Israëlische apartheidswetten worden zij tot tweederangs burgers van de Joodse staat gedegradeerd.
• In deze bezette gebieden wordt de Palestijnse bevolking tot op het bot getreiterd en vernederd door de Israëlische bezetters (de ‘kolonisten’). Metershoge muren en hekken worden om de bezette gebieden heen gebouwd, Palestijnen mogen niet meer in of uitreizen zonder toestemming van Israël, overal worden checkpoints en bewakingstorens opgezet, kostbare landbouwgrond wordt vernietigd. Regelmatig wordt extreem geweld gebruikt. Het komt vaak voor dat de illegale nederzetting de watervoorziening inneemt, zwembaden bouwt etc, ten koste van de omliggende landbouwgronden van de Palestijnen. Er is duidelijk  sprake van apartheidspolitiek. Op internet vindt u hierover een overvloed aan informatie en filmpjes.
• 1987-1993: eerste Intifada. Eerste massale Palestijnse opstand tegen de onmenselijke, wrede Israëlische onderdrukking. In 1987 wordt de verzetsbeweging Hamas Deze opstand wordt door Israël met grof —buitenproportioneel— geweld neergeslagen.  De verzets- beweging Hamas bestaat uit een ‘civiele’ en een ‘militante’ tak en wordt door een groot deel van de Palestijnse bevolking gesteund. Vooral vanwege zijn sociaal werk. Aanvankelijk wilde Hamas  Israël verdrijven en een Palestijns-Islamitische staat vestigen. In de beginselverklaring van 2017 gaat Hamas akkoord met een Onafhankelijke Palestijnse Staat met als grens de Groene Lijn zoals overeengekomen in 1949. Het conflict met Israël wordt niet als ‘religieus’ gezien. Er is geen probleem met de Joden maar met het ‘zionistische’ streven naar één groot Israël en het elimineren van het Palestijnse Volk.
• 1993: Oslo akkoorden ondertekend door Rabin, Premier van Israël en Yasser Arafat, President van de Palestijns Autoriteit, leider van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en van zijn fractie Al Fatah. Nooit was een oplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict zo dichtbij. Tot een Israëlische extremist ‘zijn’ premier Yitzhak Rabin vermoord 

• 2000-2005: tweede Intifada. De aanleiding was de provocatie van Ariël Sharon met zijn bezoek aan de Al Aqsa Om een einde te maken aan de spiraal van geweld door beide partijen ontmantelde Israël de Joodse settlements en trok het zich in 2005 terug uit Gaza. De Gazastrook werd met hoge hekken hermetisch afgesloten. Zo ontstond de grootste openlucht- gevangenis ter wereld.
• Palestijnen, mannen, vrouwen en kinderen kunnen de Gazastrook niet of nauwelijks verlaten en hebben een schrijnend gebrek aan de meest elementaire levensbehoeften. Hamas bestuurt de Gazastrook en biedt de Palestijnse bevolking voor zover Israël dat toelaat samen met enige ‘Niet Gouvernementele Organisaties (NGO’S)’ en  zorgen voord e broodnodige hulp.
• 2006: Verkiezingen. Bij de Palestijnse verkiezingen, de laatsten tot dusverre, ging de strijd vooral tussen Fatah (Palestijnse Autoriteit) en Hamas. Hamas won de verkiezingen tegen de verwachtingen van de westerse wereld in overtuigend. Israël, de VS, de EU en nog andere westerse staten aarzelden niet om Hamas tot een terreurorganisatie uit te roepen en zo buiten spel te zetten. Sindsdien bestuurt Hamas de Gazastrook.
• 2018-2019: The great march of return: dit was een geweldloze protest aan de grens van Gaza met Israel, meerdere vrijdagen achter elkaar . Israël vermoordde a. met scherpschutters 233 Palestijnen, vele duizenden raken gewond. Ook hulpverleners van de ‘Halve Maan’ (het Arabische Rode Kruis) worden niet ontzien. Deze vreselijke Israëlische moordpartij als reactie op een compleet vredevolle protestmars verscheen even kort in de media, maar verder had het geen enkel gevolg.
• Vijf oorlogen in Gaza in 16 jaar:
  2008/2009 2012      2014                            2018/2019                       2021                        2023
  Op de ‘West-Bank’ (dus Palestijns Gebied) en in Oost Jeruzalem voeren de snel in aantal toenemende illegale kolonisten (inmiddels al zo’n 700.000!) onder bescherming van het Israëlisch leger een waar schrikbewind uit tegen weerloze Palestijnen. Vrouwen en kinderen worden daarbij niet ontzien. Israël weigert gehoor te geven aan onder andere de Uitspraak van het Internationaal Gerechtshof van 2004. en weigert de nederzettingen te ontmantelen, de bezetting te beëindigen en zich  terug te trekken binnen de bestandslijn van vóór 1967.
• 7 oktober 2023: Aanslag van Hamas op Israëlisch gebied, met 1200 doden en 220 gijzelaars tot Als reactie valt het Israëlische leger Gaza binnen
• Augustus 2025;
• Het aantal Palestijnse doden (sinds 7 okt 2023) wordt geschat op 000 waarvan ± 60% vrouwen en kinderen. De Israëlische professor Yaakov Garb, van Harvard Dataverse, stelt dat het werkelijk aantal slachtoffers 400.000 bedraagt, met name omdat alle doden onder het puin nog niet zijn meegeteld in het officiële cijfer.
• Ruim 000 Palestijnen in Gaza, vooral kinderen lijden aan extreme ondervoeding. Huizen, ziekenhuizen, scholen en infrastructuur waaronder de watervoorziening zijn voor meer dan 70% verwoest.
• Meer dan 200 journalisten zijn vermoord. Israel beweert dat deze journalisten banden heeft met Hamas, maar heeft daar tot nu toe geen enkel bewijs voor geleverd.

Het Internationaal Gerechtshof beoordeelt deze acties als Genocide.

De verwoestingen, verdrijvingen en het vermoorden van Palestijnen in Gaza gaan op dit moment nog steeds onverminderd door.

Tegelijkertijd ziet Israël de kans schoon om de terreur op de bezette Westbank op te voeren. September 2024 valt het leger de Westbank binnen. Naast enorme vernielingen aan woningen en de infrastructuur zijn daar sinds 7 oktober meer dan 1000 doden en meer dan 10.000 gewonde Palestijnse burgerslachtoffers te betreuren.